En güzel aşk zor olanmış...

Her şey “Bir Fenerbahçeli'nin” Fenerbahçe’ye olan sevdasına inanmasıyla başladı. Ve “O bir”in bir başkası değil aslında kendi yüreği olduğunu görmesiyle… Tam 11 puan önünde rakibi olarak Real Madrid gösterilen bir takım ve taraftarı vardı. Çoluktular çocuktular gençtiler. Kimine göre artık saha da bastonla gezinmesi gereken ama onlara inat yüreği ayaklarında atan bir siyah laleleri vardı. Yılmadılar. Alkışladılar. Direndiler. İnandılar. Başardılar. Artık dönüşü yoktu. İnançları birdi. Davaları bir. Sevdalarının kavgasındaydılar, sevdalarına kavgalılarla barıştılar… "Bir ağaç gibi tek ve hür, ve bir orman gibi kardeşçesine…" İlk önce kendi yürekleri yandı. Sonra o ateş düştüğü yeri ve ormanı kardeşlerini yaktılar. Ve pervaneler gibi sevdalarının ateşine koştular. Yanan ateş böcekleri karanlığa savaşın başlangıcın müjdecisiydi. Dört bir yandan görülüyordu yangın. İstanbul artık sadece Kadıköy’ü seyreder olmuştu. Trabzon’dan bir tas su attılar yangına “Düşmanımın dostu dostumdur” diyerek. Üç nehir bir oldu aktılar yangına ama bilmiyorlardı onların yürekleri okyanustu. Hangi nehir hangi ırmak onların yüreğindeki ateşi söndürebilirdi. İnanmışlardı bir kere bu sefer şaibelerle dolu bir çağın kapanma zamanı gelmişti. Çünkü yıllarca gözyaşlarıyla büyütmüşlerdi onlar yüreklerinde ki bu sevda ateşini Tehdit Direktör ve şabanak şövalyelerine inat. Karanlığın aydınlığa savaşını aydınlık kazanacaktı. Yılmadılar. Alkışladılar. Direndiler. İnandılar. Başardılar. Her şey bir kartopu gibi akarak çığlaşıyordu. Usulsüz ve zamansız… Korku dağları kasıp kavuruyordu ortalığı duran top denilerek durdurulmalıydılar. Koşmuyorlar diyerek. Kötülenerek. Oynamıyorlar diyerek. Estetik diyerek. Sistemsizlik diyerek. Yıllardır şaibe imparatorluklarının inşaat ustalarıyla kendilerine tesadüfü bir medeniyet kuranlar utanmadan “şaibe” diye isimlendirerek. Senelerdir al gülüm ver gülüm ile birbirine ikramda kusurda bulunmayanların artık açık açık yaftalarını astılar boyunlarına... “Medyaoyu”nun “Kamuoyu” olarak yutturulma zamanı da gelmişti. Olmadı bir türlü olmadı. Durmuyorlardı. Durduramıyorlardı. Onlar Fenerbahçe sevdalarıyla yanıyor, sevdalarıyla yakıyor, o sevdayı göreni yakarak yürüyorlardı. Çığ büyüyordu. Yol uzundu. Yürüyüş zordu. Sitem etmediler. Kanayan ayaklarını görmediler. Yuttular. Eleştiri diye morallerini bozmadılar. Yeri geldi dişleyerek dudaklarını kanattılar. Sustular. Öyle ya gönüllü çıkmışlardı onlar bu yola… Yorulanlara, düşenlere bazı zaman “Hep Destek Tam Destek” diyerek koluna girdiler. Bazen de en umutsuz anlarda ortaya çıkıp her şeye rağmen “Biz Buradayız” diye umudu kırılanlara moral oldular. İlk önce “İstikrar Meydan Savaşını” kazanmışlardı. Sonra “Diğerleri Meydan Savaşını” kazandılar. Şimdi sıra en son en zorlu savaştaydı. “QTM Meydan Savaşı”. Onların yüreklerini herkes duyuyordu. Yılmıyorlar. Alkışlıyorlar. Direniyorlar. İnanıyorlar. Ve Haykırıyorlardı. “Ey Fenerbahçe yeryüzünde hiçbir şey senin kadar sevilmedi ve biz hiçbir şampiyonluğu bu kadar çok istemedik.” Artık sıra son şarkıdaydı. “En güzel aşk zor olanmış” Her şey “Bir Fenerbahçeli'nin” Fenerbahçe’ye olan sevdasına inanmasıyla başladı. Ve “O bir”in bir başkası değil aslında kendi yüreği olduğunu görmesiyle…   Ali KUTAY

Tarih: 17:28, 4/4/2006

Yorum yaz